Sprzątanie , odrabianie lekcji, wychodzenie z psem na spacer, dodatkowe zajęcia po szkole, czytanie lektur – czy na pewno czynności te są problemem dla nastolatka. A może zarabianie pieniędzy, utrzymywanie domu, dzieci i psa, płacenie podatków lub szukanie pracy to jest problem prawdziwy dla ich rodziców .

Jak wzajemnie się zrozumieć? Czy istnieje jakiś dobry sposób na rozwiązanie tego dylematu?

Z rozmów z Wami wiele się dowiaduję. W mojej głowie powstaje obraz statystycznego ucznia – może to być chłopiec lub dziewczynka, a na imię ma X.

Uczeń X twierdzi, że rodzice go nie rozumieją, a on robi wszystko by ich oczekiwania zadowolić.

Cechy ucznia X – czasem smutny, czasem uśmiechnięty, potrafi opowiedzieć super dowcip, leżeć na ławce też potrafi, chętnie dyskutuje na różne tematy, tylko proszę go/jej nie pytać z wiadomości szkolnych. X uważa, że stopnie w szkole to nie wszystko, bo przecież ważniejsze jest dobre samopoczucie.

X często się tłumaczy, że on/ona wszystko wie, tylko jakoś na testach jej/jemu nie wychodzi, albo Pani Y się czepia. Wszystko zwala na innych, robi z siebie ofiarę, często choruje na paluszek i wpędza wszystkich w poczucie winy. X jest bowiem zawsze niewinny. Kto z Was zna takiego Xa – może być dziewczynką, może być chłopczykiem.

X na ogół ma dobre warunki lokalowe, normalnych rodziców, czasem starsze lub młodsze rodzeństwo. O i tu kolejny punkt mamy do analizy. X zawsze musi coś robić za swoje rodzeństwo, a to biedak sprząta, a to po obiedzie zmywać musi, właściwie cały dom na jego/jej głowie. X się buntuje, bo rodzice tylko od niego wymagają.

X ma 300 sposobów na bunt. Nie umyje się na wieczór, nie założy czystej koszuli do szkoły, nie zje obiadu, nie odrobi lekcji, nie powie przepraszam siostrze lub bratu, nie wyjdzie z psem na spacer, nie wyrzuci śmieci, nie posprząta pokoju, będzie spóźniał się na lekcje, zapomni o szkolnym mundurku 5 razy w tygodniu.

A jak rodzice zrobią mu szlaban na szkolną dyskotekę, odetną od komputer, zabronią oglądania telewizji i odbiorą kieszonkowe, no to wtedy X wpada w szał. Wszystko wydaje się być przeciwko uczniowi.

W tym samym czasie mama wraca do domu po pracy, taty jeszcze nie ma bo wróci dopiero o 19.00. Zmęczona zabiera się do obiadu. Pyta w przelocie dziecko jak tam w szkole? W głowie zaś już myśli o praniu i prasowaniu. O rany, zapomniała o śmietanie i prosi ukochane dziecko by skoczyło szybko do sklepu i co słyszy: – A dlaczego ja mam lecieć po śmietanę, niech M poleci bo ja jestem zajęty/zajęta ( ale czym – słuchaniem muzyki, chat jest może ważniejszy lub 100 innych rzeczy). I tu zaczyna się jazda. Mama swoje, uczeń swoje – jak na ringu 1:1 w pierwszej chwili na argumenty. Kto wygra ten pojedynek? Cała komunikacja wali się w kolejnej minucie bo już nikt nikogo nie słucha. Chyba zwycięży śmietana, bo ona wie czego chce - do zupy do kalafiora.

Ktoś powie bez sensu cała ta historia. A ja - bez sensu była ta kłótnia.

Zrozumieć drugiego człowieka to wielka sztuka i choć wszyscy słyszymy to czy na pewno słuchamy?

Nowe technologie, szybki ich rozwój, jeszcze szybsze tempo życia, w którym nie chcemy się męczyć, nie chcemy tracić czasu na wysiłek, bo wszystko musi być proste, w zasięgu i na już. W tym dążeniu do wygody brak nam czasu na zrozumienie drugiego człowieka. Czy tak być musi?